Επιλογές

Επιλογές

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2016

IL GATTOPARDO – Ο γατόπαρδος 1963 (Luchino Visconti):


Αριστουργηματική ταινία του Luchino Visconti που βασίζεται στο αρκετά πολύπλοκο πολιτικό μυθιστόρημα του Giuseppe Tomasi Di Lampedusa και αφηγείται την ιστορία του Πρίγκιπα της Σαλίνα και του θερμοκέφαλου ανιψιού του Tancredi που φεύγει για να πολεμήσει μαζί με τον Garibaldi. Το 1860, στη Σικελία, ο ευγενής Don Fabrizio di Salina είναι ο αρχηγός μιας από τις ισχυρότερες οικογένειες του νησιού. Καθώς η Ιταλία θα ενωθεί υπό το σκήπτρο ενός νέου βασιλιά, η αριστοκρατία εξασθενεί και ο Don Fabrizio βλέπει τις επιπτώσεις στη ζωή του. Οι μοίρες των ανθρώπων δεν καθορίζονται πλέον από την κοινωνική τους θέση και οι τίτλοι ευγενείας δεν έχουν τη βαρύτητα του παρελθόντος. Τα φέουδα του εξανεμίζονται, ενώ την ίδια στιγμή ο λατρεμένος του ανιψιός θα ερωτευτεί μια πάμπλουτη χωριατοπούλα. Ανήμπορος να αλλάξει τα πράγματα, αποδέχεται τη νέα κατάσταση με τη φινέτσα που ταιριάζει σε έναν αριστοκράτη, παντρεύοντας τον ανιψιό του με την κόρη του πλούσιου εμπόρου. Ο νεαρός ανιψιός όμως όταν θα δει την ευκαιρία που του παρουσιάζεται, θα μεταμορφωθεί από επαναστάτης σε σύμβολο της νέας τάξης πραγμάτων. Μια από τις πιο ολοκληρωμένες δουλειές του ελιτιστή Luchino Visconti, αποτελεί μια αριστοτεχνικά δομημένη ταινία, που ρίχνει μια καυστική ματιά στις κοινωνικές τάξεις, την πολιτική και τον πόλεμο.

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

Ερατώ -- "Μάτια..."


Πόσο με μαγνητίζουν τα μάτια σου.
Προσπαθώ να κλείσω τα βλέφαρά μου
να κρυφτώ από το βλέμμα σου
Μάταια.
Είσαι μακριά και είσαι παντού
Και τα μάτια σου....
Δεν σταματάς να με κοιτάζεις.
Πώς μένουν πάντα ανοιχτά ,
καρφωμένα πάνω μου, σφραγίδα στο κορμί μου,
δύο υγρές φλόγες στη καρδιά μου.
Γαλάζιες λίμνες,  ορμητικά ποτάμια, Κυκλαδίτικες θάλασσες
Τι ομορφιά, τι ορμή, τι γαλήνη, τι ζωή !

Τι είστε για μένα;
Ο καταγάλανος ουρανός που με γεμίζει  αισιοδοξία για τη ζωή.
Το φως του ήλιου που ζεσταινει τη καρδιά και φωτίζει το δρόμο της ζωής μου.
Το οξυγόνο μου για να ανασαίνω, να ζω.
Το ζωογόνο νερό που με ξεδιψάει  και ενυπάρχει σε κάθε μου κύτταρο.
Η θάλασσα που ξεκουράζω το βλέμμα μου και  που τη λατρεύω για τα μυστικά της, τη δυναμή της, τη δροσιά της, τη μαγεία της. 

Αστραπές ,  προμήνυμα του έρωτά σου
Κεραυνοί, που με συνταράζουν , με καίνε , με συνθλίβουν
Καταιγίδες που με βία με πλημμυρίζουν με ζωή.
Θησαυροί μου,
Δικοί μου
Είστε ΕΣΥ.
Ο καθρέπτης της ψυχής σου
Η τρυφερή καρδιά σου, η ρομαντική ψυχή σου, το ρωμαλέο κορμί σου.
Που με ταξιδεύεις
σε πελάγη άγνωστα γαλήνια και ανταριασμένα
σε μονοπάτια απάτητα με ανθισμένες αμυγδαλιές
σε λιβάδια πολύχρωμα
σε κόσμους ανεξερεύνητους
Είσαι ό,τι δεν είχα τολμήσει ποτέ να ονειρευτώ,
Ό,τι δεν είχα φανταστεί πως μπορεί να υπάρχει
πως μπορεί να το συναντήσω , να το αγγίξω , να το γευτώ, να το νοιώσω.
Ήλιε μου, θάλασσα μου , αγέρα μου,
Πάθος  μου.

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

David Bowie - Starman (1972)

Ο Ντέιβιντ Μπάουι (αγγλικά: David Bowie, πραγματικό όνομα Ντέιβιντ Ρόμπερτ Τζόουνς, David Robert Jones, 8 Ιανουαρίου 194710 Ιανουαρίου 2016) ήταν δημοφιλής Βρετανός μουσικός και παραγωγός της ροκ. Ήταν σημαντικός εκπρόσωπος της μουσικής του 20ού αιώνα, κυρίως χάρη στο έργο του κατά τη δεκαετία του 1970. Έγινε αρχικά γνωστός το 1969, όταν το τραγούδι του Space Oddity έφτασε στο Βρετανικό τοπ 5. Εμφανίστηκε ξανά το 1972 με το τραγούδι Starman και το ανδρόγυνο alter ego Ζίγκι Στάρνταστ, με όχημα το οποίο αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους μουσικούς του Γκλαμ Ροκ. Στη συνέχεια άλλαξε το μουσικό του στυλ και το 1975 έγινε διάσημος στην Αμερική με το το άλμπουμ Young Americans και το τραγούδι Fame, που έφτασε στο νούμερο 1. Η καριέρα του συνέχισε χωρίς σημαντικές επιτυχίες για την υπόλοιπη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, ωστόσο στις αρχές της επόμενης σημείωσε ξανά επιτυχία με το άλμπουμ Scary Monsters (And Super Creeps) από το οποίο ξεχώρισε το Ashes to Ashes και το αντίστοιχο βίντεο κλιπ. Το 1983 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Let's dance, το οποίο περιλαμβάνει πολλά επιτυχημένα τραγούδια σε πιο έντονο ποπ και φανκ ύφος. Συνέχισε να πειραματίζεται τις δεκαετίας του 1990 και του 2000. Πέθανε στις 10 Ιανουαρίου 2016, 2 μέρες μετά τα 69α γενέθλιά του και την κυκλοφορία του τελευταίου του άλμπουμ Blackstar, που δημιούργησε ως "δώρο αποχωρισμού" για τους φίλους και τους θαυμαστές του. Η είδηση του θανάτου του συγκίνησε πολλούς καλλιτέχνες που αναφέρθηκαν με τα καλύτερα λόγια για αυτόν, τόσο σαν άνθρωπο, όσο και σαν μουσικό.


Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

Λάμπρος Πορφύρας--Το Ταξίδι






http://www.greek-language.gr/digitalResources/files/image/history/art/texn_11.2_397.jpg

"Ταξίδι στα Κύθηρα", Πίνακας του Α. Βατώ, μουσείο του Λούβρου, 1717.


-Το Ταξίδι-

'Ονειρο απίστευτο η λιόχαρη μέρα! Κι εγώ κι η Αννούλα,
λίγοι παλιοί σύντροφοι μου και κάποιες κοπέλλες μαζί,
μπήκαμε μέσα σε μια γαλήνη, μεθυσμένη βαρκούλα,
μπήκαμε μέσα και πάμε μακρυά στης χαράς το νησί.

Ούτ'ένα σύννεφο κι ούτ'ένας μαύρος καπνός στον αγέρα.
Πλάι μας στήθη ερωτιάρικα κι άσπροι χιονάτοι λαιμοί,
φως στα μαλλιά τα ξανθά, φως στο πέλαγος, φως πέρα ως πέρα.
Μα ποιος επήγε ποτέ του μακρυά στης χαράς το νησί;

Ω! τι με νοιάζει κι αν πάμε ως εκεί; Τι με νοιάζει; Γελάει
όλ' η γλυκειά συντροφιά μου, γελά η θλιμένη ζωή,
στ' άπειρο μέσα κυλάμε κι η Αννούλα τρελλά τραγουδάει:
Όπου και να 'ναι μακρυά θα φανεί της χαράς το νησί...
 
 

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

Γιώργος Γαλάνης "Θυμάμαι..."




Πάνε τόσα χρόνια...
Ξέχασα πια το όνομα της.

Όμως θυμάμαι το πρωινό ανέμισμα των μαλλιών της,
όταν έτρεχε στο στενό σοκάκι να με προλάβει.

Θυμάμαι το αγέρωχο βήμα της ,
όταν την θαύμαζα από μακριά.

Θυμάμαι τα μάτια της
όταν μισόκλειστα μου γελούσαν.

Θυμάμαι το άγγιγμα των χεριών της
όταν περπατούσαμε μιλώντας.

Θυμάμαι τον απογευματινό ήλιο
να χρυσαφίζει το χνούδι της πλάτης της.

Πάνε τόσα χρόνια...
Ξέχασα πια το όνομα της.
Δεν πειράζει,
εγώ για πάντα θα την θυμάμαι ...Έρωτα.




                                             Για την V.                    

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

The Lady from Shanghai (1947)--Orson Welles

Ο ναυτικός Μάικλ Ο΄Χάρα προσλαμβάνεται στην πολυτελή θαλαμηγό του Aρθουρ Μπάνιστερ με κατεύθυνση το Σαν Φρανσίσκο. Εν πλω, επιβιβάζονται στο σκάφος ο συνεταίρος του Μπάνιστερ, Γκρίσμπι, με τη γυναίκα του Ρόζαλι, η οποία, παρά την παρουσία του άντρα της, δεν κρύβει το ενδιαφέρον της για τον Ο`Χάρα. Όταν ο σύζυγος βρίσκεται νεκρός, ο Μάικλ κατηγορείται για τη δολοφονία του. Ο Όρσον Γουέλς γράφει το σενάριο, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε μία κλασική ταινία νουάρ.

Ένα ασυνάρτητο και παράλογο σενάριο (βασισμένο στο διήγημα If I Die Before I Wake του Sherwood King) γίνεται στα χέρια του Welles έναν εικαστικό αριστούργημα

Το θέμα δεν είναι σπουδαίο, το στόρι είναι αρκετά μπερδεμένο ("Ούτε εγώ κατάλαβα το βιβλίο" φέρεται να είχε πει ο ίδιος ο σκηνοθέτης), αλλά η κινηματογράφηση είναι εξαιρετική. Η συνάντηση στο ενυδρείο, η σεκάνς της δίκης, το κινεζικό θέατρο, ο τρόπος με τον οποίο είχε φωτίσει την τότε σύζυγό του, Ρίτα Χέιγουορθ, και βέβαια το φινάλε στην αίθουσα με τους καθρέφτες είναι μερικές σκηνές που έγιναν σημείο αναφοράς από τους μετέπειτα δημιουργούς. Ωστόσο, την εποχή που προβλήθηκε στις αίθουσες έπειτα από γενναίες περικοπές (η αρχική διάρκεια ήταν πάνω από δύο ώρες), η ταινία πήρε κακές κριτικές, υπήρξε παταγώδης αποτυχία και ο Γουελς αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Χόλιγουντ.

Στη τελική σεκάνς της ταινίας ο Γουέλς μεγαλουργεί με αποκορύφωμα τη  μνημειώδη φράση  "Maybe I'll live so long that I'll forget her. Maybe I'll die trying."